آداب توشه برداشتن در سفر و آداب صرف كردن آن
یکشنبه ۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۶

آداب توشه برداشتن در سفر و آداب صرف كردن آن

بازدید: 745
آداب توشه برداشتن در سفر و آداب صرف كردن آن

از حضرت صادق (ع) منقول است كه چون به سفر رويد، سفره با خود برداريد و طعام‏هاى نفيس در آن سفره بگذاريد.

از حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم منقول است كه از شرف آدمى آنست كه هرگاه به سفرى رود توشه خود را نيكو گرداند.

در حديث‏حسن منقول است كه صفوان از حضرت صادق (ع) پرسيد: من اهل خود را با خود به حج مى‏برم؛ خرجى خود را در كمر خود ببندم؟ حضرت فرمود: بلى، پدرم مى‏گفت: «از قوت مسافر آنست كه نفقه خود را حفظ كند».

در حديث ديگر منقول است كه ديگرى به آن حضرت عرض كرد: دراهمى (درهم‏ها، سكه‏ها) كه در آن صورت‏ها نقش كردند با خود دارم و آن را در هميان (کيسه پول) مى‏كنم و در كمر مى‏بندم در حالت احرام. فرمود: باكى نيست. خرجى تو است و اعتماد تو بعد از خدا بر آنست.
در احاديث معتبره بسيار وارد شده است: "كسى كه تنها به سفر رود ملعون است".

در حديث معتبر منقول است كه حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم به حضرت اميرالمؤمنين (ع) وصيت نمود: يا على! هرگز تنها به سفر مرو، كه شيطان با يك كس است و از دو تا دورتر است. يا على! شخصى كه تنها به سفر مى‏رود گمراه است و دو كس كه مى‏روند دو گمراهند و سه كس مسافرانند.

در روايت ديگر منقول است كه شخصى به خدمت‏حضرت صادق (ع) آمد. آن حضرت پرسيدند: در راه كى مصاحب تو بود؟ گفت: تنها بودم. فرمود: اگر من پيشتر تو را مى‏ديدم تو را نيكو تأديب مى‏كردم كه چگونه بايد سفر رفت. پس فرمود: يك كس شيطان است و دو تا شيطانند و سه نفر مصاحبان‏اند و چهار نفر رفيقان‏اند.

به سند معتبر از حضرت موسى بن جعفر منقول است كه هر كه به سفرى رود، بگويد: «ما شاء الله لا حول و لا قوة الا بالله اللهم انس وحشتى و اعنى على وحدتى و ادغيبتي. »

در حديث معتبر از حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم منقول است كه رفيق به هم رسان، پس به سفر برو. و فرمود: دو كس با هم رفيق نمى‏شوند مگر آن كه محبوب‏ترين ايشان نزد خدا و آن كه ثوابش بيشتر است، آنست كه بيشتر با رفيقش مدارا مى‏كند.

در حديث ديگر فرمود: بهترين رفيقان و مصاحبان نزد خدا چهار نفرند و هيچ گروهى زياده از هفت كس نمى‏شود مگر آن كه صداهايشان بسيار است. پس از اين احاديث معلوم شد كه اقل رفيقان سه نفرند و اكثر ايشان هفت، و آن كه زياده از هفت‏ خوب نيست در رفيقان هم توشه و هم سفره.

از حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم منقول است كه سنت است كه رفيقان هم توشه، اول خرجى‏هاى خود را به درآورند و بر روى يكديگر بگذارند، كه اين بيشتر باعث‏ خشنودى خاطر و نيكى اخلاق ايشان مى‏شود.
از حضرت اميرالمؤمنين (ع) منقول است كه مصاحبت مكن در سفر با كسى كه فضيلت تو را بر خود نداند، آن قدر كه تو از فضيلت او بر خود مى‏دانى.

از حضرت صادق (ع) منقول است كه مصاحبت و رفاقت كن با كسى كه تو به او زينت ‏يابى و مصاحبت مكن با كسى كه او به تو زينت ‏يابد، يعنى تو كسب علم و كمالات از او توانى نمود.

در حديث ديگر از شهاب منقول است كه گفت: به خدمت ‏حضرت صادق عرض كردم: شما مى‏دانيد حال و توانگرى مرا و احسانى كه با برادران خود مى‏كنم. پس با جماعتى از ايشان رفيق مى‏شوم در راه مكه و بر ايشان توسعه مى‏كنم و بسيار خرج مى‏كنم. فرمود: اى شهاب! چنين مكن. اگر تو دست ‏به خرج كردن بگشايى و ايشان هم بگشايند، به ايشان ضرر مى‏رسد و پريشان مى‏شوند و اگر تو بكنى و ايشان نكنند، باعث مذلت ايشان است. پس رفاقت ‏با جماعتى بكن كه مثل تو باشند در توانگرى و توانايى.

در روايت ديگر از حضرت امام محمد باقر (ع) منقول است كه اگر مصاحبت كنى، با مثل و مانند خود مصاحبت و رفاقت ‏بكن و با كسى رفيق مشو كه خرج تو را كشد، كه اين موجب خوارى مؤمن است.

از حضرت امام صادق (ع) منقول است كه حق مسافر بر رفيقان، آنست كه چون بيمار شود، سه روز براى او توقف كنند.

در حديث ديگر منقول است كه از حضرت امام محمد باقر پرسيدند: جماعتى كه با يكديگر رفيق مى‏شوند و در ميان ايشان مالدار و پريشان هست، آيا آن مالدار خرج آنها را مى‏تواند كشيد؟ فرمود: اگر آنها به طيب (رضايت) خاطر راضى باشند باكى نيست.

در روايت ديگر منقول است كه از حضرت صادق (ع) پرسيدند: شخصى رفيق مى‏شود با جماعتى مالدار و مالش از آنها كمتر است و آنها خرج خود را بيرون مى‏آورند و او مثل آنها خرج نمى‏تواند كردن. فرمود: من دوست نمى‏دارم كه خود را ذليل كند. با كسى رفيق شود كه مثل او باشد. در احاديث معتبره منقول است كه از ما نيست كسى كه با مصاحبانش نيكو مصاحبت نكند و با رفيقانش نيكو رفاقت نكند و كسى كه نمك خورد و حق نمك را رعايت نكند.